Miĥalski : Danco de skeletoj

Miĥalski
Danco de skeletoj

Skeletoj, skeletoj ĉirkaŭe. Mi volas forkuri, ne povas.
Skeletoj dentklakas, grimacas kaj en la dancado sin movas.
Jen ili jam estas proksime kaj manojn ostecajn eltiras
Kaj volas min kapti en brakojn, - mortecan malvarmon elspiras.

Skeletoj alpaŝas senĉese - Skeletoj ridetas rikane...
Mi falas silente genuen, mi provas forkuri, sed vane !
Mi rampas, sed estas malfrue. Min kaptas kaj premas teruro,
Skeletoj dancante alpaŝas, aŭdiĝas obtuza murmuro...

"Ha, jen Vi ! Vi volas Vin savi de nia kares’, ĉirkaŭpreno ?!
Sed ni Vin ekamis - deziras - kaj Ni ja al ni apartenos.
Ni montros al Vi novan mondon - ni donos al Vi la Potencon,
Esencon de l’Scio senfina - nur lasu la vivon sensencan ;

Nin sekvu en mondon posttomban - en mondon de solaj spiritoj...
Decidu, Vi hom’ ! - Ni atendas. Kaj sekvu nin tuj senhezite.
"Ne, ne ! Mi ne volas, foriru ! Deziras mi vivi ankoraŭ.
Mi amas la vivon kun ĝia sufero kaj akra doloro.

Se estos mi eĉ malfeliĉa - se premos min la efektivo.
Mi restos ĉi tie sur tero ; - ne lasos mi kampon de l’Vivo.
Eĉ malgraŭ kruelaj ekbatoj de la Realeco sensenta,
Eĉ malgraŭ solec’ de l’animo kaj malgraŭ de l’mensa turmento."